Elisabeth Förster-Nietzsche نقش بسیار مهم و در عین حال بحثبرانگیزی در شکلگیری تصویری که از اندیشههای برادرش، Friedrich Nietzsche، به نسلهای بعد منتقل شد، داشت.
پس از آنکه نیچه در سال ۱۸۸۹ دچار فروپاشی ذهنی شد و دیگر قادر به نوشتن و ویرایش آثارش نبود، الیزابت مدیریت دستنوشتهها، نامهها و میراث فکری او را بر عهده گرفت. او بعدها Nietzsche Archive را تأسیس کرد و نقش اصلی را در انتشار آثار پس از مرگ نیچه ایفا کرد.
نقش او را میتوان در چند محور خلاصه کرد:
- ویرایش و گزینش آثار: الیزابت بسیاری از یادداشتهای پراکنده نیچه را گردآوری و منتشر کرد. مشهورترین نمونه، کتاب The Will to Power است. امروزه بیشتر پژوهشگران معتقدند این کتاب اثری نیست که نیچه خود به صورت نهایی تدوین کرده باشد، بلکه ترکیبی از یادداشتهای پراکنده است که الیزابت و همکارانش آنها را با ترتیب دلخواه کنار هم قرار دادند.
- جهتدهی ایدئولوژیک: الیزابت گرایشهای ملیگرایانه، یهودستیزانه و محافظهکارانه داشت، در حالی که نیچه بارها در نوشتههای خود از ملیگرایی افراطی و یهودستیزی انتقاد کرده بود. بسیاری از پژوهشگران معتقدند او در انتخاب، حذف یا تأکید بر برخی بخشها، تصویری از نیچه ارائه داد که با دیدگاههای خودش سازگارتر بود.
- زمینهسازی برای سوءبرداشتها: در اوایل قرن بیستم، برخی جریانهای ملیگرای آلمان و بعدها رژیم Nazi Party از برخی برداشتهای ارائهشده توسط الیزابت برای نسبت دادن اندیشههای نیچه به ایدئولوژی خود استفاده کردند. البته بیشتر پژوهشگران معاصر تأکید میکنند که خود نیچه را نمیتوان فیلسوف نازیسم دانست و این نسبتدادن تا حد زیادی نتیجه تفسیرهای گزینشی و انتشار غیرانتقادی آثار او بود.
از نیمه دوم قرن بیستم، با انتشار نسخههای انتقادی آثار و دستنوشتههای نیچه توسط پژوهشگرانی مانند Giorgio Colli و Mazzino Montinari، مشخص شد که در برخی موارد ترتیب، انتخاب و حتی ویرایش متنهایی که الیزابت منتشر کرده بود با دستنوشتههای اصلی تفاوت داشته است. این نسخههای انتقادی باعث شدند بسیاری از برداشتهای پیشین از فلسفه نیچه مورد بازنگری قرار گیرند.
در نتیجه، ارزیابی رایج در پژوهشهای معاصر این است که الیزابت در حفظ و انتشار میراث نیچه نقشی اساسی داشت، اما همزمان در تفسیر و عرضه آثار او مداخلههایی انجام داد که بر فهم عمومی اندیشه نیچه تأثیر قابل توجهی گذاشت. به همین دلیل، امروزه پژوهشگران برای مطالعه اندیشه نیچه معمولاً به نسخههای انتقادی آثار او مراجعه میکنند، نه صرفاً به ویرایشهایی که زیر نظر خواهرش منتشر شدهاند.